(naar Sylvia Plath)
Ik sluit mijn ogen en voel me als dood
Geopend voelt alles nog hetzelfde aan
(Ik denk dat ik je verzonnen heb in mijn hoofd)
De sterren beginnen aan hun dans in groen en rood
Soms springt het zwarte bij ternauwernood
Ik sluit mijn ogen en waan me dood
Ik droomde nog dat je me wou, ik voelde de nood
Dat je me zou, en gauw, gek maken
Maar ik denk dat ik je verzonnen heb in mijn hoofd
Dan zie je een figuur, je hebt hier nooit in geloofd
Geen duivel die blijft, maar deze lijkt toch echt hier
Ik sluit mijn ogen en ben haast dood
Ik heb niet minder dan iedere dag gehoopt
En ik word ouder en vergeet al eens je naam
(Ik denk dat ik je verzonnen heb in mijn hoofd)
Ik had een ander moeten voelen, al was het verdoofd
Tenminste hij zou weten wat te doen
Nu sluit ik enkel mijn ogen en voel me dood
Ik denk dat ik je verzonnen heb in mijn hoofd.
