Ik zei: als.

Misschien is het de stress en de koffie en de eenzaamheid
maar ik ben er vrij zeker
tot heel zeker
zeker weten zeker van
dat het de liefde is.
Misschien gaat het morgen over en komt het nooit meer terug
maar ik weet en weet maar al te goed
veel te goed om nog goed te zijn
dat het hier is om te blijven.
Misschien stop ik morgen met denken
en denk ik dat gedachten
overbodig zijn geworden.
maar als
ach, als
als ik hiermee stop,
dan houdt alles op.

This time things will be different

))<>((

'There's a hole in my heart the size of a truck and it won't be filled by a one night fuck.'

Laat ons het nog een kans geven,
want daarvoor zijn kansen gemaakt.
Het hoeft niet lang te duren noch
zal het bevredigend zijn.

Je raadt nu al wie jou voor zal zijn,
want daarvoor zijn gokken gemaakt
tenminste
voor wie niets te verliezen heeft.

Geef je over
er is meer dan één woord voor nooit
maar het is al wat we nodig hebben.
Het zal voldoende zijn.

Laat het niet dit woord zijn waaraan
we ons houden.
Deze belofte mag je breken,
want daarvoor zijn beloftes gemaakt.
Ik wil nog eenmaal bedrogen worden
als dat jouw manier is om te zeggen
dat je van me houdt.

Rust for life

Als rusteloosheid uitbeeldbaar was
(wat het niet is,
maar mag een gedicht niet stellen
wat het wil en zelf verwacht)
dan zou ik het zijn en niet jij.
Jij denkt liever niet na over
wie mij net weer heeft geveld
weer te veel eisen heeft gesteld.

Als wat uitgebeeld wordt
niemand nog kan verbazen
dan zal jij het zijn die,
(en keer op keer want
wat heb je aan één been)
over mij heen zal razen.

Ik blijf al langer alleen achter,
en dat geruzie in de verte wordt niet
luider maar zachter.
Niet jij bent het die lusteloos door mij breekt.
Laat dat alles zijn wat nog hoeft.
Lust, behoeft, geen uitleg, nodig.
Enkel dit.

K osmo poliet

Jij hebt je losgemaakt van wat wel duizend jaren
en dagen leken.
Ons.
Je hield het verborgen, tot morgen
die nooit kwam.
Knopen had je gemaakt enkel om ze te ontwarren
doorhakken
mijn gedachten leken daarmee akkoord te gaan.
Ik luisterde nog zelden en hoorde wat het was dat geluk
in de weg stond.
Wat je lawaai noemt en wanorde en
ik sluit mijn ogen en de wereld valt neer.
Op mij
vannacht.

Gekke meisjes weten meer

(naar Sylvia Plath)

Ik sluit mijn ogen en voel me als dood
Geopend voelt alles nog hetzelfde aan
(Ik denk dat ik je verzonnen heb in mijn hoofd)

De sterren beginnen aan hun dans in groen en rood
Soms springt het zwarte bij ternauwernood
Ik sluit mijn ogen en waan me dood

Ik droomde nog dat je me wou, ik voelde de nood
Dat je me zou, en gauw, gek maken
Maar ik denk dat ik je verzonnen heb in mijn hoofd

Dan zie je een figuur, je hebt hier nooit in geloofd
Geen duivel die blijft, maar deze lijkt toch echt hier
Ik sluit mijn ogen en ben haast dood

Ik heb niet minder dan iedere dag gehoopt
En ik word ouder en vergeet al eens je naam
(Ik denk dat ik je verzonnen heb in mijn hoofd)

Ik had een ander moeten voelen, al was het verdoofd
Tenminste hij zou weten wat te doen
Nu sluit ik enkel mijn ogen en voel me dood
Ik denk dat ik je verzonnen heb in mijn hoofd.

I gotta get a grip on you somehow.

Er is niets mis en ik weet
wat gezegd wordt en het is
niet nu het is niet ik.

Er hangen wat dromen rondom
en wolken zullen wegvaren
zullen terugkeren en dit niet
en nooit verleren

zoals jij weet maar niet ziet
zoals ik wil maar het is niet nu
en het is niet ik.

Ze geven me het voordeel van
hun twijfel wordt uitgesproken
en ik hier weggedoken
dus het is niet hier en
het is niet ik.

Hier huist een lijf.

Een illusie van twee zijn.
Ik zit in een lijf dat niet jou toebehoort,
maar
eender wie het vraagt.
Altijd open, door de tijd en teveel toeristen gemarkeerd.
Gefantaseerd gebouwd en
ingestorte huizen als dromen, of moest dat omgekeerd?
Hier huist, niet woont,
een spoor dat kruist, niet stopt.
En er stroomt wel meer dat niet van mij is,
nu het wel in mij is,
maar niet blijft.
Niets blijft, wegen leiden,
net als deze handen,
foute paden in.
Een bouwvallig broednest van grauwe muren
en ik wil nog wel.
We willen allemaal (altijd, overal)
En vooral waar het niet mag, steeds
in dat enige plekje groen,
aangelegd.
Diep in mij zit niets nog vast.
Hier staat niets - vast.
Er wordt geroepen
door mijn mond.
Het is vuur aan een reeds ontstoken lont.
Te veel, te laat.

Blow out the candles.

Can't help looking back

Na jaren van, ja dit is alles
wat ik wil en ik was
gestrand met jouw lijf en geur
als enige eiland, nog net niet
te volgebouwd. Enkel je adem,
mijn neus, jouw zout.
Hogerop nog een nieuwe nacht
en zo graag sterren willen zijn.
Satelliet en meer dan dat. Je lacht en
vol geduld zullen we zitten.
Wat niet is, zal nooit nog komen,
maar wie houdt ons tegen te dromen.

I made a lot of mistakes

Ik kan niet slapen als ik denken moet dat ik niet denken moet.
(Dat ik steeds denken moet)

De nacht loopt nu al over van verlangen
en ik weet niet waar te keren
als het donker wordt, kan je me komen vangen.
Zacht wordt mijn keel dichtgeschroefd waar jij mij
ik jou
passeer, we blijven gestaag verderlopen.
De kamer weet niet meer waar haar hoeken liggen
en ik zal altijd op meer blijven hopen.

Als het niet meer donker wordt en wij dus zien,
alles naakt als deze gestripte muren
komen wij van lust ontdaan, samen, nadien.

Je vroeg hoe het ging
en het kan altijd slechter
het was en
is geen antwoord op wat je wilde horen,
te laat liet merken.
Het was een vraag en dan toch niet meer
zwijgen hoeft soms niet lang te duren.

Maar stiltes worden ooit doorbroken
en niet steeds met mooie woorden
het liep z'n gang
het liep fout aan het eind
Je hoeft ook niet altijd -uiteindelijk-
de reden te weten.
Ik had er ook het raden naar.

Maak dat m'n liefste komt (en liefst nog vandaag)

Fusies/Ruzies

Er staat een huizenhoog cliché,
daar ergens in jouw buurt.
Het is niet te missen, toch tegelijk
zie ik dat jouw gelijk er nog
lichtjes, slechts langs één kant,
voor staat om niet meer weg te gaan.
Zo lijkt het wel.
Daar stond een torenhoge rekening
betaald voor pijn en tijd.
Je hebt me, op termijn dat spreekt,
laten betalen, geen respijt,
interest intriest erbij
geteld. Mijn gevoelens geveld.
Wat we verleden noemen, stond ver weg
van ons, op een bank misschien.
Een vastgezette rekening om niet meer te openen
vooraleer, zonder verweer,
het allemaal stopt en
de balans niet meer
klopt. Saldo negatief uitgedraaid,
mijn gevoel voor jou weer oplaait,
maar niet mag en iedere dag
vraagt waarom, simpele optelsom.
Eén en één is niet langer twee
en jij neemt mij niet in je leven mee.

Oow, lief.

http://galadarling.com/article/very-definitely-not-dinner-a-movie

Niet meer ongelukkig zijn nu

You haven't seen enough

Dansnacht

Toch praat ik te veel,
zou beter gaan zwijgen.
Ik lach zacht en probeer je
uit te dagen en nachten zijn zo
traag op gang gekomen.

Ik zou je gaan achternazitten,
gaan volgen tot desnoods een zon
niet meer ondergaat.
Zuidelijker gaan
en bloot.
Het licht laait op en neemt afscheid
van vannacht.
Slaap niet te zacht.

You're my number one guy

Don't like his baggy jeans but I'ma like whats underneath them.

Mooie gewoontes
nu gedwongen ze te verleren

een ander had maar nooit voor altijd moeten zweren
ik kom erdoor, snel
mijn lichaam volgt me wel
het jouwe blijft nog onverkend
hoeveel handen gingen er liefdevol door je haar
vijf paar is teveel om te verwerken
teveel liefdes in een leven
vraag nog eens hoe diep ik kan
ik leg het je nog eens uit
en nog eens
tot je het niet meer begrijpt
en ons enkel nog rest
te proberen
wat je me wilde verleren

Niet aan mijn niet-lief

Voelen we ons nog even niet verlaten?
Het grootste gebrek en het kan me niet meer raken,
is hoe jij het allemaal erger gaat maken.

Het zijn avonden als deze die ertoe doen.
Niet gekust worden was zelden mooi.
En opeens valt alles terug in de plooi.
Zie je licht schijnen, lijken het sterren te zijn.
Zie je me wegdraaien, blijken het tranen te zijn.
Een bleke schijn van wat ooit was,
voor jou voltooid, voor mij veel tijd weggegooid.
De pijn van het onbeschreven blad.
Een onbezoedeld hart, nog nooit gebroken.
De eerste keer wordt er één om in te kaderen.
Ik hou het nog even weggestopt, verdoken.

Voelen we ons nu heel even wel verlaten.
Ik had zoveel meer gekund dan te praten.
Nachtelijke ritten veranderen behoorlijk vaak in
op mijn knieën voor jou gebogen zitten.

Zo had ik het graag gepland.
Zo zal het weer verschijnen, straks,
wanneer ik ontsnap aan mijn verstand.

Geniale teringherriegroep

Let me die 'cause I'll never sleep alone.

The only one for me is you, and you for me

If it can be broke then it can be fixed

Hier huist nochtans een bloedend hart
in een lijf van bijengeplakte,
onderuitgezakte
vellen. Opeengeperste porieën.
Maar wat kapot kan

Al kloppend baant het zich een weg
waar geluk loeit van vreugde
kan het meedansen in de maat
Ritmes leiden wegen in.
En wat kapot is

Grauw grijze massa van herinneringen
opnieuw verteld, als blazen
op pasgemaakte vuren. Aangewakkerde vlam.
Maar wat kapot was

Tijd en rust kruipen rond.
Hart en hoofd verzoenbaar maken,
meer aan je denken, dan je aan te
raken.
En wat gemaakt is.
Kan terug stuk.

Kwestie van er ook eens échte poëzie op te zetten.

I'm in love with how you feel

De muze is me even vergeten
maar ik vergeef het haar
open staat mijn hoofd nu niet
het zal nog wel een tijd gesloten blijven
krik krak, op slot, sleutel ingeslikt

Ze komt nog wel eens langs,
maar ze heeft dringender zaken te doen
dichters wachten haar op
ik gaf mijn plaats even weg
aan Nasr enzo, die moet er zijn geld mee verdienen

"In het vatten van de poëzie, schreef ik dit gedicht.
Je kan wel zeggen: Tja..., maar ik vond dat mijn plicht."

Turn around I know we’re lost but soon we’ll be found

Well it’s been rough but we’ll be just fine
We'll work it out yeah we'll survive
You musn’t let a few bad times dictate

Lick my battery

Het loopt goed
fout
ik praat zo vaak naast
de kwestie
naast de bron van mijn liefde
het is niet dat het ophoudt
het is dat het maar blijft en blijft
duren.
Lange uitgesponnen antwoorden
lokken steeds dezelfde reacties uit
een lach, een lach, een zelfde lach.
En dan tranen, tranen, me niet verloren wanen.
ik praat over onbestaande normale dingen
en dat niets nog normaal is
dubbel gelogen
Het is maar dat je blijft en blijft
en blijft.

I'm sorry I met you.

Zeg maar niets

Alsof het je laatste is
maar je staat hier morgen niet meer.
Zonder verdriet kan het niet zijn
dus je absorbeert, veel te veel
veel te veel pijn.
Ik zei je nog, maar je luisterde niet:
'Licht op, doof niet.
Dans de lichten uit
en vergeet dat iemand je ziet.'

That my love is an addiction

Hou mijn hand maar vast

Ik zal je wel eens laten vallen
tuurlijk
een mens alleen is soms gelukkiger
maar je hangt te kijken en
hoe hard ik ook probeer
het lukt me niet
je te verliezen
het zal voor altijd zijn
dat is geweten
het zijn tekens aan de wand
dat alles en niets nog schuilt
achter ons
jouw rug
je zal me wel vaker laten vallen
natuurlijk, maar
het zal niet geven wanneer het
voorbij is
wie ziet dan nog weggeglipte vingers
en toppen die elkaar
al lang niet meer raken

Is dit nog naïef?

Dat alles kut is.
En kapot.
En seks op bureaus
die wensten dat ze niet van ikea kwamen?
En niet meer weten wat dan te doen?
Dat het ooit wel eens stopt.
Want dat doen dingen.

`Kunst is een kwestie van timing, marketing en conceptual strategy. Er valt niks meer omver te werpen, te provoceren, te rebelleren.'

We praten en we praten niet.
Soms wil je, eender waar.
En we zeggen zoveel.
We zeggen eender wat.
Maar wij.
Dat is echt en schoon.
Dat gebeurt op een plek, een oord.
Van de allerschoonste soort.

We drinken en we kussen niet.
We voelen nog lust doorheen ons verdriet.
We kunnen en we kunnen niet.
En je hebt gelijk. Altijd.
En spijt, dat ook.
Je wacht stil tot je vrij bent,
maar alles op zijn tijd.

We proberen en we falen niet.
We begeren en we stralen niet.
We verleren en we malen niet.
We kalmeren en halen het niet.
We negeren en hopen dat niemand het ziet.
We vergeten ons verdriet.

Coldplay kan ook mooi zijn

http://www.youtube.com/watch?v=eZ4SIe5rVUM&feature=related

You can't deny who's making you cry

Ik ben het die weggaat
niet meer keer ik terug.
Laatst zag ik een man,
hij droeg zijn hoofd in zijn hand.
Ik zet het leven verder
oneindig als je wil.
Ik sta alleen
denk niet meer aan jou als ik ween.
Er liep een vrouw bij hem.
Zo ging het een leven verder.
Ik zie en herken die blik,
alles komt goed.
Een kind liep tussen hen in
ze kende liefde enkel als waanzin.
Ik ben het die gaat
en
nooit meer bestaat.

Ik ben het- niet?

Strawberry Shortcakes

Begin liefde te maken

Begin liefde te maken
dan
zei je
er zijn andere zaken
belangrijker en dringender
verleidelijker
maar ik ben er.

Ik barst, hardst, zachtst,
het begint
liefde te maken
met
andere zaken
ik vraag:
Heb lief
Heb geen geduld
Begin
Start een ramp
De grootste door ons gekend
Liefde begint
waar alleen jij
mij
bemint.

Ponyo Ponyo

A far l'amore comincia tu

,,,,,,,,"""""""",,,,,,,,""",,,,"""""",,,,,,,

Ik schreef wat woorden
wat wollig gewrijf in
een richting.
Het was me zo eender
echt
Laat het maar drijven.
Jij
Die moest het worden.
wrijvende wording
ik ga nu maar
alleen
botenloos te water
dit is
bodemloos getater.

I miss you, I'm not gonna crack

bekruip jou als een angst
je sluit je ogen
wacht op meer
het is
te snel, te veel
te veel te hard
te wit-zwart
waarom toch zwart en wit persé samen moeten
ik me graag werp aan jou voeten
wij elkaar
voor liefde beboeten

besluip jou als een prooi
je zit gevangen
in mijn kooi
we kijken even
hoe de maan valt
en maken ons uit de voeten
hier zullen we voor moeten boeten

soms als twee dansers
uit de maat
ik die luister
jij die praat
ik die blijf
jij die gaat
-mij achterlaat-

Niet ontkennen o-ow

Coöperatie

Wil de laatste die weggaat het licht uitdoen?
Wil die me dan in het donker laten?
Zo kan ik mijn lust
en m'n zinnen laten gaan.
Op jouw onbeschreven blad,
spui ik mijn wil dan uit.
Tot ik leegstroom...
en alleen nog alleen wil zijn.

Ik weet waar ik heen wil,
jij niet waar je aanbelandt.

Rood is onze kleur
en wanneer het even tegenzit
een mengeling van wit
Dan is passie bekoeld
roze tongen uitgevoeld

Te veel blauw
Jouw blues
hebben mij kapotgeslagen
en toch blijven uitdagen

Zwart,
onze eerste was de mooiste nacht

Ponyo on the cliff by the sea

Les temps sont durs pour des rêveurs

Geluk is een geladen revolver

Het komt als nevel, zwart,
onverwacht
Het gaat nooit over
Het gaat nooit van start
Het is onhoorbaar, onverstoorbaar
geloof het maar.
Geluk is tiktaktiktak
Maar voor het guitige gevaar,
geen alarm.
Het is zo kalm.

(kan jij het nog herkennen?)

Salutatie

Gehavend als oude oorlogsmakkers
Verhalend maar niemand volgt
Want onze tongen, uitgeworsteld,
een laatste kus teveel
een grof geschut doorheen mijn lijf
mijn mond moegestreden
maar
Huist daar nog een kogel
Onze pijn even opgelicht
een bominslag, wel twee seconden
maar
Handen uitgezocht
Ik ken jouw lijf
jij het mijne
vechtlust die zal verdwijnen

ter plaatse, eeuwige rust

Plastic, I love you, ono!

Soms

Soms wil ik zingen.

En ik groet 's avonds de dingen.

(want opstaan is nog niet beginnen)

Ik jaag niet meer op u

Ik jaag niet meer op u

Het jachtseizoen is al gesloten
Mijn geweer, dat steekt al weg
Het uwe komt soms nog boven
Maar uw kruit is allemaal verschoten

Ik heb u graag gevangen
Maar een prooi ontglipt soms nog
Los, en dan terug naar het bos
Wat dan blijft is het verlangen

You used to get it in your fishnets

Nog even winter

Winters tafereel

zelden geheel, maar toch veel

wit, ik beleef dit

anders dan, zomer kan

tippen aan winterslippen,

glippen, glijden, sleeën rijden

snel en glad, we stellen dat

winter betovert, maar zomer verovert

harten en lijven, kan ons beklijven

alles grauw, verkleumd door kou

zindert, splintert je lijf in wolkjes

sneeuw, kristal en ik val, glij

over ijs, wals over, hijs

me recht en weet:

als winter begon, is zomer een verloren zon

Nu gaan slapen...

Sommige avonden zijn donkerder dan anderen

Het ogenschijnlijk donkerste is niet meer

kaarsen belichten onze tranen
we blazen
zo hoeven we
niet te weten niet te zien
hoe wij huilen

om elkaar

je drinkt warme dingen
maar zegt koude zinnen
kamillethee
ik ga vanavond niet met je mee

Dit wordt...

Veel te doen om niks.

Maar wel mooi verpakt.