Als rusteloosheid uitbeeldbaar was
(wat het niet is,
maar mag een gedicht niet stellen
wat het wil en zelf verwacht)
dan zou ik het zijn en niet jij.
Jij denkt liever niet na over
wie mij net weer heeft geveld
weer te veel eisen heeft gesteld.
Als wat uitgebeeld wordt
niemand nog kan verbazen
dan zal jij het zijn die,
(en keer op keer want
wat heb je aan één been)
over mij heen zal razen.
Ik blijf al langer alleen achter,
en dat geruzie in de verte wordt niet
luider maar zachter.
Niet jij bent het die lusteloos door mij breekt.
Laat dat alles zijn wat nog hoeft.
Lust, behoeft, geen uitleg, nodig.
Enkel dit.
