Ze zeggen wel eens dat je het weet
als het daar is.
Ik zag nog wat verleden
en donkere schemer.
Mijlenver gelopen, maar
het was niet meer dan
kijken en luisteren.
Niet weten wat willen.
Nachtenlang de angst uit je lijf rillen.
En longen kapot willen roepen,
maar zacht fluisteren.

Ik wist het niet.

Je zag me kijken en draaide weg
van zielig om hulp kijkend,
je schreeuwt afwijkend.
Dat ik de vierde in rij ben
minstens een jaar,
maar wachten is heerlijk,
voor mij, veel meer dan leven,
zonder jou en
enig gevaar.

Let's fix what's been broken.

Er valt nog een lange weg
af te leggen,
af te raken.
In al je kleine stukjes zou ik
je willen oprapen.
Lijmen.
Kleine barstjes vergeten, weten
hoe ze er gekomen zijn.
Als ik je nog eenmaal uit mijn handen
laat glippen, glij ik mee.
Je komt niet meer terug,
ik zorg ervoor je leven lang
lijkt zo kort
als het plots onderbroken wordt.
En stopt.

De beste die er bestaat.

Als ik lijnen zou moeten trekken
tussen goed en slecht
zou hij hier ongeveer eindigen.
Maar lijnen trek je niet
mijn leven zou een vierkant zijn,
alleen en afgesloten.
Dit is geen kwestie meer van gelijk
als je liefdesgedichten schrijft.
Niet naar mij maar zo hoort het ook,
zo zou ik het moeten kunnen,
want dan worden ze gepubliceerd
zonder schaamte vragen ze dan om gelezen te worden
vind ik leuk bevonden te worden.
Staan ze in een schrift, open en bloot
liefde is een leugen, ja,
maar de beste die er bestaat.
Komt vlak na het leven, en staat iets boven geld.
Ik kan jaren liegen, jij kan je hele leven
in een leugen wikkelen.
Ik zou je moeten bedanken voor bewezen diensten,
nog snel een cheque schrijven en dan eindelijk
hiervandaan hiervanaf kunnen geraken.