27-05-2009
Don't like his baggy jeans but I'ma like whats underneath them.

Mooie gewoontes
nu gedwongen ze te verleren
een ander had maar nooit voor altijd moeten zweren
ik kom erdoor, snel
mijn lichaam volgt me wel
het jouwe blijft nog onverkend
hoeveel handen gingen er liefdevol door je haar
vijf paar is teveel om te verwerken
teveel liefdes in een leven
vraag nog eens hoe diep ik kan
ik leg het je nog eens uit
en nog eens
tot je het niet meer begrijpt
en ons enkel nog rest
te proberen
wat je me wilde verleren
26-05-2009
Niet aan mijn niet-lief

Voelen we ons nog even niet verlaten?
Het grootste gebrek en het kan me niet meer raken,
is hoe jij het allemaal erger gaat maken.
Het zijn avonden als deze die ertoe doen.
Niet gekust worden was zelden mooi.
En opeens valt alles terug in de plooi.
Zie je licht schijnen, lijken het sterren te zijn.
Zie je me wegdraaien, blijken het tranen te zijn.
Een bleke schijn van wat ooit was,
voor jou voltooid, voor mij veel tijd weggegooid.
De pijn van het onbeschreven blad.
Een onbezoedeld hart, nog nooit gebroken.
De eerste keer wordt er één om in te kaderen.
Ik hou het nog even weggestopt, verdoken.
Voelen we ons nu heel even wel verlaten.
Ik had zoveel meer gekund dan te praten.
Nachtelijke ritten veranderen behoorlijk vaak in
op mijn knieën voor jou gebogen zitten.
Zo had ik het graag gepland.
Zo zal het weer verschijnen, straks,
wanneer ik ontsnap aan mijn verstand.
25-05-2009
24-05-2009
If it can be broke then it can be fixed

Hier huist nochtans een bloedend hart
in een lijf van bijengeplakte,
onderuitgezakte
vellen. Opeengeperste porieën.
Maar wat kapot kan
Al kloppend baant het zich een weg
waar geluk loeit van vreugde
kan het meedansen in de maat
Ritmes leiden wegen in.
En wat kapot is
Grauw grijze massa van herinneringen
opnieuw verteld, als blazen
op pasgemaakte vuren. Aangewakkerde vlam.
Maar wat kapot was
Tijd en rust kruipen rond.
Hart en hoofd verzoenbaar maken,
meer aan je denken, dan je aan te
raken.
En wat gemaakt is.
Kan terug stuk.
22-05-2009
18-05-2009
De muze is me even vergeten
maar ik vergeef het haar
open staat mijn hoofd nu niet
het zal nog wel een tijd gesloten blijven
krik krak, op slot, sleutel ingeslikt
Ze komt nog wel eens langs,
maar ze heeft dringender zaken te doen
dichters wachten haar op
ik gaf mijn plaats even weg
aan Nasr enzo, die moet er zijn geld mee verdienen
"In het vatten van de poëzie, schreef ik dit gedicht.
Je kan wel zeggen: Tja..., maar ik vond dat mijn plicht."
maar ik vergeef het haar
open staat mijn hoofd nu niet
het zal nog wel een tijd gesloten blijven
krik krak, op slot, sleutel ingeslikt
Ze komt nog wel eens langs,
maar ze heeft dringender zaken te doen
dichters wachten haar op
ik gaf mijn plaats even weg
aan Nasr enzo, die moet er zijn geld mee verdienen
"In het vatten van de poëzie, schreef ik dit gedicht.
Je kan wel zeggen: Tja..., maar ik vond dat mijn plicht."
13-05-2009
Het loopt goed
fout
ik praat zo vaak naast
de kwestie
naast de bron van mijn liefde
het is niet dat het ophoudt
het is dat het maar blijft en blijft
duren.
Lange uitgesponnen antwoorden
lokken steeds dezelfde reacties uit
een lach, een lach, een zelfde lach.
En dan tranen, tranen, me niet verloren wanen.
ik praat over onbestaande normale dingen
en dat niets nog normaal is
dubbel gelogen
Het is maar dat je blijft en blijft
en blijft.
fout
ik praat zo vaak naast
de kwestie
naast de bron van mijn liefde
het is niet dat het ophoudt
het is dat het maar blijft en blijft
duren.
Lange uitgesponnen antwoorden
lokken steeds dezelfde reacties uit
een lach, een lach, een zelfde lach.
En dan tranen, tranen, me niet verloren wanen.
ik praat over onbestaande normale dingen
en dat niets nog normaal is
dubbel gelogen
Het is maar dat je blijft en blijft
en blijft.
08-05-2009
05-05-2009
Zeg maar niets
04-05-2009
Hou mijn hand maar vast

Ik zal je wel eens laten vallen
tuurlijk
een mens alleen is soms gelukkiger
maar je hangt te kijken en
hoe hard ik ook probeer
het lukt me niet
je te verliezen
het zal voor altijd zijn
dat is geweten
het zijn tekens aan de wand
dat alles en niets nog schuilt
achter ons
jouw rug
je zal me wel vaker laten vallen
natuurlijk, maar
het zal niet geven wanneer het
voorbij is
wie ziet dan nog weggeglipte vingers
en toppen die elkaar
al lang niet meer raken
Abonneren op:
Posts (Atom)
