Gekwetst verhuist mijn hart weer wat dieper
in de verkoolde massa van mijn lichaam,
of wat nog mijn lichaam mag heten, verteerd en bezeten.
Het overleeft.
Zonder woorden wordt er gesproken over wat me nog rest te zien,
te weten, want,
dit leven is er om te vergeten.
Vastklampend, dit is niet hoop, maar duister,
zwart was altijd mijn kleur en roest is hoe ik fluister.
Schor, zelfs rauw, mijn lijf bekoopt het met eeuwige kou
en ruisende longen, zij voelen dat het me speet
Dit is enkel omdat ik vergeet.
