Er staat een huizenhoog cliché,
daar ergens in jouw buurt.
Het is niet te missen, toch tegelijk
zie ik dat jouw gelijk er nog
lichtjes, slechts langs één kant,
voor staat om niet meer weg te gaan.
Zo lijkt het wel.
Daar stond een torenhoge rekening
betaald voor pijn en tijd.
Je hebt me, op termijn dat spreekt,
laten betalen, geen respijt,
interest intriest erbij
geteld. Mijn gevoelens geveld.
Wat we verleden noemen, stond ver weg
van ons, op een bank misschien.
Een vastgezette rekening om niet meer te openen
vooraleer, zonder verweer,
het allemaal stopt en
de balans niet meer
klopt. Saldo negatief uitgedraaid,
mijn gevoel voor jou weer oplaait,
maar niet mag en iedere dag
vraagt waarom, simpele optelsom.
Eén en één is niet langer twee
en jij neemt mij niet in je leven mee.
