Voelen we ons nog even niet verlaten?
Het grootste gebrek en het kan me niet meer raken,
is hoe jij het allemaal erger gaat maken.
Het zijn avonden als deze die ertoe doen.
Niet gekust worden was zelden mooi.
En opeens valt alles terug in de plooi.
Zie je licht schijnen, lijken het sterren te zijn.
Zie je me wegdraaien, blijken het tranen te zijn.
Een bleke schijn van wat ooit was,
voor jou voltooid, voor mij veel tijd weggegooid.
De pijn van het onbeschreven blad.
Een onbezoedeld hart, nog nooit gebroken.
De eerste keer wordt er één om in te kaderen.
Ik hou het nog even weggestopt, verdoken.
Voelen we ons nu heel even wel verlaten.
Ik had zoveel meer gekund dan te praten.
Nachtelijke ritten veranderen behoorlijk vaak in
op mijn knieën voor jou gebogen zitten.
Zo had ik het graag gepland.
Zo zal het weer verschijnen, straks,
wanneer ik ontsnap aan mijn verstand.
